ATUL N. CHOTAI

a Writer


Naranbhai Solanki is always active for his social activities..

Naran Solanki

Naran Solanki

The state of Gujarat’s Rajkot city in national highway 8-B near green land circle a small village as known as navagam a small village the name of anandpar. Here 125 solanki’s family leave together with last five generation.

shree Naranbhai Solanki is a famous social worker in this area he belong to talpada koli community and he mad his karmbhumi and janambhumi is anandpar village he take time his family and business he will helpful the people of this area social activities, education and helpful to his community for his busy scheduled. Mr. Naran bhai has arrange samuh lagna, educational activities, blood donation camp and celebration of national festival and government plan’s information provided for public and arrangement for public.

All of this area’s people social problems, family problems naranbhai take a personal interest like a family member and he can help as he can naranbhai is a president of samarpan trust for last fifteen years and he is a vice president In the trust of koli community. he is run a news paper named Prajaheet for run his social activities and he is a famous for his friendly nature and he is a famous for his friendly nature and a good friend circle and well wishers. so please a note a address for anandpar’s famous social worker and every time active for social activities. to contact shree naranbhai Batukbhai Solanki Prajahit News Paper, Near Bus stand, Anandpar (Navagam) Rajkot – 360003 (Gujarat) Mobile : 94260 45215 email : naranbsolanki@yahoo.com Mass wedding

 

Advertisements


પોરબંદરનું લોઢિયા અંધજન પુસ્તકાલય ૫૬ વર્ષથી અંધજનોની જ્ઞાનપિપાસા સંતોષી રહયું છે..

braille lipi

braille lipi

પોરબંદર સહિત વિશ્વભરમાં કરોડો લોકો પોતાનો કિંમતી સમય સોશ્યલ મીડીયામાં પસાર કરે છે તો બીજી બાજુ તેને કુદરતે આંખની જયોતિ આપી નથી તેવા પ્રજ્ઞાચક્ષુઓ બ્રેઇલ લીપીની પુસ્તકોમાં પોતાનો સમય પસાર કરીને જ્ઞાન મેળવે છે ત્યારે ગાંધીભૂમિમાં ૫૬ વર્ષથી અંધજનોની જ્ઞાનપિપાસા સંતોષતું પોરબંદરના બિરલા રોડ ઉપર આશા ચિલ્ડ્રન હોસ્પિટલ પાસે આવેલું લોઢીયા અંધજન પુસ્તકાલય એક એવું પુસ્તકાલય છે કે જેમાં માત્ર ગુજરાતના જ નહીં પરંતુ ભારતના અન્ય રાજ્યોના પ્રજ્ઞાચક્ષુઓને પણ નિ:શુલ્ક પુસ્તકો મોકલવાની વ્યવસ્થા ઉપલબ્ધ છે.

પોરબંદરના શ્રી અંધ સર્વોદય મંડળ સ્થાપિત લાધીબેન વાલજીભાઇ લોઢીયા અંધજન પુસ્તકાલય દ્વારા માત્ર પોરબંદર કે ગુજરાતના જ નહીં પરંતુ ભારતમાં વસતા અંધજનોને તેમને ઘેર બેઠા બ્રેઇલ પુસ્તકો પહોંચાડવાનું કાર્ય નિ:શુલ્ક કરે છે. જેને કારણે અંધજનો સાહિત્ય સાથે જોડાયેલા રહે છે અને તેમનો વૈચારિક વિકાસ અને ઘડતર થાય છે. ગુજરાત સમાચાર ના અહેવાલ મુજબ આ પુસ્તકોને પોસ્ટ તંત્રએ આપેલા ચોક્કસ પ્રકારના થેલામાં પેક કરીને પોસ્ટ ઓફિસ સુધી પહોંચાડવામાં આવે છે અને ત્યાંથી પ્રજ્ઞાચક્ષુઓને ઘર બેઠા બ્રેઇલ પુસ્તક ઉપલબ્ધ થાય છે. જેમને આ પુસ્તકોમાંથી તેમની પસંદગીના પુસ્તકો પોસ્ટ દ્વારા મોકલાય છે. જે તેમણે ૧૫ દિવસમાં પરત કરવાના હોય છે.

ભારત સરકારના પોસ્ટ ખાતા દ્વારા આ સવલત સદંતર વિનામૂલ્યે મળી રહી છે. સને ૧૯૬૩ માં સ્થાપના બાદ આજે સંસ્થાનો ઉત્તરોત્તર વિકાસ સાધી ૧૧,૩૫૦ જેટલા પુસ્તકોનું બ્રેઇલકરણ કરી અંધજનોની સેવામાં મુકાયા છે. જેમાં બાળવાર્તા, બાળગીતો, નવલકથાઓ, નવલીકાઓ, સામાજીક, ધાર્મિક, ઐતિહાસિક, સંગીત તેમજ શૈક્ષણિક પુસ્તકોનો સમાવેશ થાય છે. જેમાં ગાંધીજીના અનેક પુસ્તકોનું બ્રેઇલ લીપીમાં લખાણ થયું છે. પોરબંદરના આ અંધજન પુસ્તકાલય ખાતે પુસ્તકોનું બ્રેઇલીકરણ અંધ ભાઇ – બહેનો દ્વારા હસ્તલિખિત તૈયાર કરવામાં આવે છે અને નક્કી કરેલ મહેનતાણું આપીને કરવામાં આવે છે.


બીજાઓ માટે જીવન જીવતા માણસોનું જીવન સાર્થક ગણાય..

– આશુ પટેલ

સાડા સાતસો વર્ષ અગાઉની વાત છે. એ વખતે ભદ્રેશ્વર (કચ્છ) ના જગડુ શાહ ગુજરાતના સૌથી મોટા વેપારી હતા અને ભારતમાં પણ તેમના જેવા વેપારીઓ બહુ ઓછા હતા. તેઓ જગડુશા તરીકે પણ જાણીતા હતા. જગડુશાનો વેપાર દેશ દેશાવરમાં ફેલાયેલો હતો. તેમની માલિકીનાં કેટલાય વહાણો હતાં. કહેવાય છે કે તેમને સમુદ્રની દેવીએ વરદાન આપ્યું હતું કે તારું કોઈ પણ વહાણ ક્યારેય નહીં ડૂબે.. તેઓ પર્શિયા, અરેબિયા અને આફ્રિકા સાથે અનાજ, રૂ અને ગરમ મસાલાનો વેપાર કરતા હતા અને તેઓ ઘણીવાર એ દેશોમાં જતા પણ હતા. વિક્રમ સંવત ૧૩૧૩ માં કારમો દુકાળ પડ્યો. લોકો ભૂખે મરવા લાગ્યા. એ વખતે જગડુશાએ ગુજરાતમાં અનેક જગ્યાએ સદાવ્રતો ખોલી નાખ્યા અને રોજ સંખ્યાબંધ લોકોને જમાડવાનું શરૂ કરી દીધું. જો કે પરિસ્થિતિ વણસતી ચાલી. દુકાળ ત્રણ વર્ષ સુધી લંબાયો.

એ વખતે ગુજરાતની રાજધાની પાટણ શહેર હતું. ગુજરાતના તત્કાલીન રાજાએ જગડુશાને મળવા બોલાવ્યા. તેમણે તેમણે વિનંતી કરી કે રાજ્યના કોઠારોમાં અનાજ ખૂટી પડ્યું છે. તમારી પાસે અન્નના સેંકડો કોઠારો છે. તમે તમારા અન્નના કોઠારો ખોલીને મદદ કરો. જગડુશાએ કહ્યું એ અન્નના કોઠારો મારી માલિકીના નથી હું તમને ખાતરી કરાવી શકું છું. રાજાએ કહ્યું, તો એ કોની માલિકીના છે..?? જગડુશાએ કહ્યું, હું આપને વિનંતી કરું છું કે આપ માણસો દોડાવીને થોડા કોઠારો ખોલાવીને તપાસ કરાવી લો કે એ કોઠારો કોની માલિકીના છે. રાજાએ માણસો દોડાવ્યા.

રાજાના માણસો પાટણ શહેરમાં જગડુશાના અન્નના કેટલાક કોઠારો ખોલાવીને તપાસ કરીને પાછા આવ્યા. તેમણે જે અન્ન કોઠારો ખોલાવ્યા હતા એમાંથી મળેલા તામ્રપત્રો રાજાને આપ્યાં. એ તમામ તામ્રપત્રો પર લખ્યું હતું કે આ અનાજ ગરીબોની માલિકીનું છે.. રાજા ગળગળો થઈને જગડુશાને ભેટી પડ્યો. તેણે કહ્યું કે તમે દાનવીર કર્ણના અવતાર છો એ સાંભળ્યું હતું પણ આજે એનો સાક્ષાત્કાર થઈ ગયો. ઘણા અબજોપતિઓ ગરીબોનું લોહી ચૂસીને કે કોઠા કબાડા કરીને શ્રીમંત બન્યા હોય છે અને બીજા લોકો માટે તેઓ કશું કરતા નથી હોતા. એવા ધનાઢ્યોનું જીવન વ્યર્થ ગણાય. જગડુશા જેવા બીજાઓ માટે જીવન જીવતા માણસોનું જીવન સાર્થક ગણાય. (મુંબઈ સમાચાર માંથી સાભાર)


સૂમસામ અને વેરાન દરેક જગ્યાએ આવા મંદિરોની જરૂર છે..

water temple

water temple

ગુજરાતના કચ્છમાં રાપર તાલુકાના સુદાણા અને રવેચી વચ્ચે વનવગડા અને રણ વિસ્તારમાં એક પાણીનું પરબ આવેલું છે. પરબની ઉપર ધજા રાખેલી હોવાથી દૂરથી જોઈએ તો જાણે કોઈક મંદિર હશે તેવું લાગે પણ નજીક જઈએ ત્યારે ઘાસ-ફૂસના છાપરાં તળે પાણીના માટલાં રાખેલાં છે સાથે માતાજીના ફોટા પણ છે. જો કે પરબના દાતાનો ક્યાંય ઉલ્લેખ જોવા નથી મળતો પણ જેમણે આ બનાવ્યું છે તે કોઇ ઉચ્ચ વિચાર ધરાવતી વ્યક્તિ હશે તેવું માની શકાય..?? ઉનાળાની કાળઝાળ ગરમીમાં સૂમસામ અને વેરાન જગ્યાએ  જલ સેવા એજ પ્રભુ સેવાનો અભિગમ સાર્થક કરતા આવા મંદિરોની દરેક જગ્યાએ જરૂર હોય તેવું નથી લાગતું..??


ગ્વાલિયરના એક શિક્ષકની લોકોને ખુશી આપીને સુખ મેળવવાની અનોખી પ્રવૃત્તિ

– આશુ પટેલ

ગ્વાલિયરના એક વૃદ્ધના ઘરનો દરવાજો એક વહેલી સવારે ખખડે છે. વૃદ્ધ ઊભો થઈને દરવાજો ખોલે છે. બહાર એક વૃદ્ધ ઊભા છે તે યજમાન વૃદ્ધના ગળામાં ફૂલોની માળા પહેરાવી દે છે પછી તેને મીઠાઈનું પેકેટ આપે છે અને કહે છે કે જન્મદિવસની ખૂબ ખૂબ શુભેચ્છાઓ. જેનો જન્મ દિવસ છે એ વૃદ્ધની આંખો ભીની થઈ જાય છે. તે અજનબી આગંતુકને ઓળખતો નથી પણ ઉમળકાભેર ભેટી પડે છે. તે એકાકી વૃદ્ધનો જન્મદિવસ યાદ કરવાવાળું કોઈ નથી, પણ એક અજનબી તેને જન્મદિવસની શુભેચ્છાઓ આપવા પહોંચી ગયો છે એટલે તે વૃદ્ધ ગદગદ થઈ ગયો છે.

આગંતુક તેના ખબર અંતર પૂછે છે થોડી વાર વાતો કરે છે અને પછી તેની રજા લઈને તેમના ઘર બહાર મૂકેલી પોતાની સાઈકલ લઈને ચાલતો થાય છે. અડધા એક કલાક પછી તે વૃદ્ધ સાઈકલસવાર બીજા એક ઘરે જઈને ડૉરબેલ વગાડે છે ત્યાં એક વૃદ્ધ દંપતીના લગ્નની વર્ષગાંઠ છે તેમને ફૂલોની માળા પહેરાવીને શુભેચ્છા આપે છે અને મીઠાઈ ખવડાવે છે અને તેમની સાથે થોડો સમય પસાર કરે છે અને પછી સાઈકલ લઈને રવાના થઈ જાય છે. આવી રીતે અજાણ્યા માણસોના જન્મદિવસ કે લગ્નની વર્ષગાંઠની ઉજવણી કરવામાં આનંદ અનુભવતા તે માણસનું નામ છે મોહનસિંહ કુશવાહ..

ગ્વાલિયરના મોહનસિંહ કુશવાહની અનોખી પ્રવૃત્તિ વિશે ઈન્ટરનેટ પર વાંચીને તેમના વિશે વાચકોને કહેવાનું મન થયું. મોહનસિંહ સરકારી શિક્ષક હતા તેમણે નિવૃત્તિ પછી બેસી રહેવાને બદલે કંઈક અનોખી પ્રવૃત્તિ કરવાનું વિચાર્યું. તેમણે પોતાના કેટલાક મિત્રો સાથે અજાણ્યા લોકોને ખુશી આપવાની પ્રવૃત્તિ શરૂ કરવાનું વિચાર્યું તેમને થયું કે જે લોકોને કોઈ જન્મદિવસ કે લગ્નની વર્ષગાંઠની શુભેચ્છાઓ ન આપતા હોય તેમને આપણે શુભેચ્છાઓ આપવી જોઈએ. મિત્રોને મોહનસિંહની વાત ગાંડપણભરી લાગી  પણ મોહનસિંહે એ વાત અમલમાં મૂકી. તેમણે દોઢ હજારથી વધુ લોકોના એડ્રેસ અને ફોન નંબર મેળવ્યા અને શક્ય હોય ત્યાં રૂબરૂ જવાને અને બાકીના લોકોને ફોન પર જન્મદિવસની કે લગ્નની વર્ષગાંઠની શુભેચ્છા આપવાનું શરૂ કરી દીધું. છેલ્લા ૧૬ વર્ષથી તેઓ આ પ્રવૃત્તિ કરી રહ્યા છે. લોકોને ખુશી આપીને મોહનસિંહ પોતે પણ ખુશ થઈ રહ્યા છે. આવા માણસોને સુખનો પાસવર્ડ મળી જતો હોય છે. (મુંબઈ સમાચાર માંથી સાભાર)

 


ચેન્નઇના કુલી પોયામોઝીની પ્રામાણિકતા આપણા સહુ માટે પ્રેરણારૂપ છે..

Chennai coolie

Chennai coolie

– અનંત મામતોરા

કોઇ વ્યક્તિને સ્ટેશન પરથી પાંચ લાખથી પણ વધુ રોકડા ભરેલી બેગ મળી આવે અને એ વ્યકિત થોડી પણ લાલચુ હોય તો બેગ લઇને ક્યારે નવ દો ગ્યારહ થઇ જાય એની ખબર પણ ન પડે.. પણ આજેય એવા પ્રામાણિક લોકો દુનિયામાં છે જે ગરીબ અને મધ્યમ વર્ગના હોવા છતાં આટલી બધી રોકડ ભરેલી બેગ તેના અસલ માલિક સુધી પહોંચાડવા દોડાદોડ કરી મૂકે. વાત છે ચેન્નઇના પરાં વિસ્તારમાં આવેલા તંબારમ સ્ટેશન પર બનેલી ઘટનાની..

પહેલી નવેમ્બરે સવારે પોણા ચાર વાગ્યાની આસપાસ પ્લેટ ફોર્મ નં. ૫ ઉપર પોયામોઝી નામના કુલીએ એક નધણિયાતી બેગ જોઇ. હજી થોડીવાર પહેલાં જ સાલેમ – ચેન્નઇ એગ્મોર એક્સપ્રેસ ટ્રેને પ્લેટફોર્મ છોડ્યું હતું. આ બેગને તપાસતાં જ અંદર રોકડા નાણાં જોઇને ઘડીભર તો એ હેબતાઇ ગયો. જો કે પળવારમાં જ એ ત્યાં ફરજ પર હાજર સાંધાવાળા તરફ ભાગ્યો. તેને અને સ્ટેશન માસ્તરને આ ઘટનાની જાણ કરી. સ્ટેશન માસ્તરે પણ પળવારનો વિલંબ કર્યા વિના રેલવે સુરક્ષા દળને આ ઘટનાની જાણ કરી.

આ બેગના માલિકને શોધી કાઢવામાં સુરક્ષા દળને સહેજ પણ વાર ન લાગી જે ચેન્નઇ એગ્મોર સ્ટેશને પહોંચવાની તૈયારીમાં હતો. જ્યારે આ પ્રવાસીને ખબર પડી કે તેણે બેગ ગુમાવી છે. તરત જ તેણે ફરિયાદ નોંધાવી. એ જ સમયે તાબડતોબ એને સધિયારો આપવામાં આવ્યો કે તેની બેગ સલામત છે ત્યારે તેનો શ્વાસ હેઠે બેઠો. આ બેગમાં કુલ પાંચ લાખ, પંચોતેર હજાર અને સાતસો વીસ રૂપિયા હતાં જે તેને સલામત સુપરત કરવામાં આવી. આ પ્રવાસી પેલા પોર્ટર પોયામોઝીથી એટલો બધો પ્રભાવિત થયો કે તેને રોકડ રકમ બક્ષિસમાં આપવાની ઓફર કરી. પણ પેલા પોર્ટરે તો એક પાઇ લેવાનો પણ ઇનકાર કર્યો અને કહ્યું કે એણે કશું નવું નથી કર્યું માત્ર પોતાની ફરજ નિભાવી છે.

આ કુલી એની પ્રામાણિકતા માટે જ પ્રખ્યાત નથી એણે ઘણાં ઘરેથી ભાગી ગયેલાં કે રખડતાં બાળકોના મા બાપને શોધી કાઢી તેમનું પુનર્મિલન પણ કરાવ્યું છે. પોયામોઝી છેલ્લાં પંદર વર્ષથી આ સ્ટેશન પર કામ કરી રહ્યો છે પણ ક્યારેય માનવતાવાદી કાર્યો બદલ પૈસાની ઓફર કરવામાં આવે તો તેણે સ્વીકાર્યા નથી. જો કે ચેન્નઇ ડિવિઝનલ રેલવે મેનેજર નવીન ગુલાટીને જ્યારે આ બેગ વાળી ઘટનાની ખબર પડી ત્યારે એ ખુદ આ સ્ટેશન પર દોડી આવ્યા હતા અને રેલવે કોચની ડિઝાઇન વાળુ સ્મૃતિચિહ્ન આપી તેનું આ તંબારમ સ્ટેશન પર જ જાહેર સન્માન કર્યુ હતું. આવા હળહળતા કળિયુગમાં પોયામોઝી જેવા સતયુગી માનવો પણ વિચરી રહ્યાં છે એ વાત જ આશ્ચ્રર્ય સાથે આનંદ આપે એવી છે. ધન્ય છે આ પ્રામાણિક પોર્ટરને અને ધન્ય છે તંબારમ રેલવે અધિકારીઓની કાર્યદક્ષતાને… ચાલો આ કુલીની પ્રમાણિકતા ઉપરથી આપણે પણ ફક્ત શબ્દોથી જ નહી પણ આવું કોઈ લોકઉપયોગી કાર્ય કરીને પોયામોઝીની પ્રામાણિકતાનું સન્માન કરીએ..


કચરા પેટીઓમાં ફેંકાતું ખાવાનું વીણી મુંગા પશુઓને ખવડાવતા જગતસિંહ વાઘેલાનો અનન્ય સેવાયજ્ઞ

jagatsinh vaghela

jagatsinh vaghela

એક સમયે પશુઓની કતલ, માંસ, મંદીરા પાન, ધ્રુમપાન આદી એવા રાજકોટના રાજપુત યુવાનને ગુરૂનો ભેંટો થતાં ગુરૂ આજ્ઞા માથા પર ચડાવી સાચા અર્થમાં ગૌ પ્રતિપાલ બ્રાહ્મણો ગાયોની સેવામાં લાગી ગયેલા રાજકોટના જગતસિંહ વાઘેલાની મુંગા પશુઓની સેવા અનેરી છે. દરરોજ સવારે પ્લાસ્ટીકની મોટી બેગો સાથે રાજકોટની આજીડેમ ચોકડી કે જયાં કોર્પોરેશનની કચરાઓની ગાડીઓ કચરો ઠાલવે છે ત્યાં પહોંચી કચરા પેટીઓમાંથી રોટલા, રોટલી, પુરી, થેપલા એકત્ર કરી સ્કુટર પર ઠેબચડા, ભીંચરી, ખેરડીની ત્રણ ગામની સીમમાં ગાય, કુતરા અને ગરીબોને આપી જઠરાગ્ની ઠારવાની તેમની અનેરી મુક સેવાની નોંધ ખરેખર લેવા જેવી છે.

સમગ્ર જીવન પરમાત્માને અર્પણ કરનાર રાજકોટના નાના મવા સર્કલ પાસે શાસ્ત્રીનગર ડી-૧૧૪ માં રહેતા જગતસિંહ વાઘેલાના જીવનમાં આમુલ પરિવર્તન આવતા સેવાની કેડીએ તેમની જીવન નૌકા હંકારી છે રાજકોટના સાંધ્ય દૈનિક સાંજ સમાચાર સાથેની મુલાકાતમાં જગતસિંહ વાઘેલાએ જણાવ્યુ હતુ કે આ બધુ ગુરૂની કૃપાથી થઈ રહયુ છે. મારા હાથે જે પાપ થયા છે તેને ધોઈ રહયો છું. જગતસિંહ વાઘેલાએ જણાવ્યુ હતું કે દરરોજ સવારે નિત્ય કર્મમાં સારૂ જોવું, સારૂ સાંભળવું, સારૂ બોલવું સાથે દિવસભર પરમાત્માનાં ગુણગાન ગાયોની સેવા કરવી તેને જ મારો જીવનમંત્ર બનાવ્યો છે. દરરોજ સવારે આઠ કલાકથી દસ કલાક આજીડેમ ચોકડી પાસે કોર્પોરેશનની કચરા પેટીઓની કતારબઘ્ધ રીતે આવતી ગાડીઓમાંથી ફેંકી દેવાયેલા રોટલા, રોટલી, પુરી, થેપલા એકઠા કરી ઠેબચડા, ભીચરી, ખેરડી ગામની સીમમાં મુગા પશુ, ગાય, કુતરા, ગરીબોને ખવડાવું છું સાથે રસ્તામાં પાણીનાં કુંડામાં પાણી ભરી પક્ષીઓને પીવાનું પાણીની સેવા કરૂ છુ. આ બધુ કાર્ય ગુરૂકૃપાથી થઈ રહયું છે. પોતાનાં જીવનમાં થયેલા પરિવર્તનન બાબતે જણાવતા જગતસિંહ વાઘેલાએ જણાવ્યુ હતું કે અઢી વર્ષ પહેલા ગુરૂ જસુભા ચુડાસમાનો નવરંગપરા નાથજીની મઢીમાં ભેંટો થયો અને તેમણે મને ખરાબ નીચ કુળના કામો છોડી પરમાત્માના માર્ગે જવા આદેશ આપતા મેં રાહ પકડયો છે. ગાયોની સેવા અને બ્રાહ્મણોની રક્ષા માટે દિવસભર જાગી રહું છું, અને ધાર્મિક કાર્યો પણ કરું છું

જગતસિંહ નિખાલસ રીતે કહે છે કે મેં જીવનમાં ખુબ પાપ કર્યા છે હું પ્રથમ ટ્રાવેલ્સનાં ધંધામાં હતો બાદમાં ડ્રાઈવીંગ કર્યા બાદ નોનવેજ હોટલ શરૂ કરી હતી. હોટેલ સમયે મે અનેક ઘેંટા-બકરાની કતલ કરી હતી હું દરરોજ મટન, દારૂ અને સીગારેટ પીતો હતો. આવા સમયે ગુરૂ જસુભા ચુડાસમાનો ભેંટો થતાં પાપ કાર્યોમાંથી મુકત થઈ એક સાચો ગોપાલક બ્રાહ્મણ પ્રતિપાલ ક્ષત્રિય ધર્મનાં પંથે પરમાત્માનું સતત રટણ અને ગાયોની સેવા કરી રહયો છું. બસ હવે પરમાત્માની નોકરી કરવી છે બીજી કોઈ નોકરી કરવી નથી. તેમ જણાવ્યુ હતું. અંતમાં મારા હાથે જે પશુઓ કપાયા તે પણ એક જીવ હતા તે જીવોમાં પાપમાંથી મુકત થવા આ જીવોના પાપમાંથી મુકત થવા આ જીવોનું ૠણ ચુકવવા હવે ગાયોની સેવા અને પરમાત્માનો પંથ પકડયો છે જેમાં મને નિજાનંદ પ્રાપ્ત થઈ રહયો છે.

દિવસભર માત્રને માત્ર ગાયોની સેવા મુંગા અબોલ પશુઓની સેવા કરતા જગતસિંહ વાઘેલા કહે છે કે આજે લોકોને ઘર આંગણે ફોર ગાડી રાખે છે. ગાયો બાંધતા નથી સેવા કરતા નથી. ગાયનું દુધ બધાને જોઈએ છે પણ ગાય કોઈને જોઈતી નથી. પગમાં કચડાતું અનાજ નિહાળી મારુ હૃદય દ્વવી ઉઠે છે. પગમાં કચડાતા અનાજ, રોટલા, રોટલી એકઠા કરી મુંગા પશુઓને ખવડાવવાનું કામ મને આનંદ આપી રહયું છે. કોર્પોરેશનની કચરાપેટીમાં દરરોજ રોટલા, રોટલી, પુરી, થેપલા મળે છે. લોકો અન્ન અને ગાયનું મહત્વ ભુલી ગયા છે. નવી પેઢી દિવસે દિવસે સંસ્કૃતિ અને ધર્મવિમુખ થઈ રહી છે તે બાબતે સમાજનાં જાગૃતિ લાવવી જરૂરી છે ગાયોની કતલ અને ઈંડાની લારીઓ પણ પ્રતિબંધ મુકવો જોઈએ. જગતસિંહ વાઘેલાના પ્રાયશ્ચિત્ત અને તેના અનન્ય સેવાયજ્ઞની આપણે સહુએ કદર કરવી જોઈએ તેમજ આપણાથી પણ કોઈપણ પ્રકારનું અનાજ કચરામાં ના જાય આ અનાજ આપણે ઘરેથી જ મુંગા અબોલ પશુઓને આપી તેના અંતરના આશીર્વાદ મેળવવા જોઈએ (અહેવાલ : અરૂણ ભટ્ટ – તસ્વીર : દેવેન અમરેલીયા)

 

——————————————————————————–


સસ્તા અને ગૌરવવંતા ગુજરાતી સાહિત્ય‍ના પ્રેરણાદાતા ભિક્ષુ અખંડાનંદને ક્યારેય ભૂલી શકાશે નહિ

Swami Akhandanadji

Swami Akhandanadji

ગુજરાતી સામયિક અખંડ આનંદ અને સસ્તું સાહિત્ય વર્ધકના સ્થાપક ભિક્ષુ અખંડાનંદનો જન્મ તારીખ ૦૩/૦૧/૧૮૭૪ ના રોજ ગુજરાતના ચરોતરના બોરસદ ગામમાં બોરસદમાં લોહાણા પરિવારમાં થયો હતો. તેમનું મૂળ નામ લલ્લુભાઈ હતું. પિતાનું નામ જગજીવનરામ ઠાકર અને માતાનું નામ હરિબા હતું. ભિક્ષુ અખંડાનંદ માત્ર પાંચ ધોરણ ભણીને તેમણે અભ્યાસ છોડી દીધો. આ લલ્લુભાઇ વાંચનના એટલા બધા શોખીન કે દુકાનમાં બેસાડો તો વેપાર કરવાને બદલે કોઇ ખૂણામાં જઇ ચોપડી લઇ બેસી જાય તથા લલ્લુભાઇને નાનપણથી જ સાધુનો સંગ પ્રિય હતો. ક્યાંય કથાકીર્તનનો ચાલતાં હોય તો એ ભાઇ વેપાર ધંધો એકબાજુ મૂકી ત્યાં જ જોવા મળે. લલ્લુભાઇએ જુદા જુદા વ્યવસાય કર્યા પરંતુ પાછળથી મન વૈરાગ્ય તફ વળતાં અમદાવાદ આવીને ઈ.સ ૧૯૦૪ માં મહા વદ તેરસને શિવરાત્રીના દિવસે સાબરમતીને કિનારે વૃદ્ધ સંન્યાસી શિવાનંદજી પાસે દીક્ષા ગ્રહણ કરી અને ત્યાર પછી તેમનું નામ અખંડાનંદ પડ્યું.

સંન્યાસ લઈને તેમણે સમગ્ર દેશમાં પરિભ્રમણ કર્યું. તેમને વાંચવાનો ખૂબ જ શોખ હોવાથી અનેક ધર્મગ્રંથો વાંચ્યા હતા. સ્વામી અખંડાનંદજી એક વખત નડીયાદ ગયા હતા ત્યાં એમના હાથમાં ભાગવત આવ્યું. એમાં લખેલા એકાદશ સ્કંધથી તેઓ તાજ્જુબ થઇ ગયા. ગીતા કરતાં પણ એ ગ્રંથ વધુ ગમ્યો પછી મનમાં વિચાર આવ્યો કે આ પુસ્તક જો ગુજરાતીમાં શ્લોક સાથે મળે તો કેટલા બધા લોકો લઇ શકે..?? એકવાર હિમાલયથી પાછા ફરેલા સંન્યાસી ભિક્ષુ અખંડાનંદ મુંબઈ આવ્યા. એક પુસ્તકની દુકાને ભજનસંગ્રહ ખરીદવા ગયા તેની કિંમત જોઈ તો ચાર પાંચ ગણી વધારેલ હતી.. જેથી એમને થયું કે સામાન્ય વ્યક્તિ પુસ્તકો કંઈ રીતે ખરીદી શકે..?? આવા સુંદર પુસ્તકનો આટલો બધો ભાવ..?? તેમણે પ્રકાશકને પૂછ્યું ભાઇ, આ પુસ્તક તો ખરેખર સુંદર છે પણ એનો ભાવ ખૂબ જ વધુ રાખેલો છે. છતાંય એકેય પુસ્તક સિલકમાં નથી રહેતું અને આ તેની ચોથી આવૃત્તિ છે. તો તમે સસ્તું ન આપી શકો..?? શા માટે..?? સસ્તું આપો, કિંમત વ્યાજબી રાખો તો સામાન્ય લોકો પણ લાભ લઇ શકે.. સ્વામીજીએ કહ્યું પ્રકાશકે વળતો જવાબ આપ્યો અમે કમાવા બેઠા છીએ, સેવા કરવા નહીં..

પ્રકાશકની વાત સાંભળીને સ્વામીજીને ખૂબ જ દુ:ખ થયું. તેઓ પુસ્તક લીધા વિના જ પાછા ફર્યા પણ તેમણે મનમાં ગાંઠ વાળી કે ભલે ગમે તે થાય મારે આવું જ પુસ્તક છાપવું.. સસ્તી કિંમત રાખવી અને લોકભોગ્ય બનાવવું તથા સમાજમાં સામાન્ય માણસ પણ લાભ લઇ શકે, વાંચી શકે, ખરીદી શકે એટલી ઓછી કિંમત જ રાખવી.. એક સારું કામ કરવાની મનમાં ધગશ લાગી. પોતાને હિમાલય તરફ જવું હતું પણ તે કાર્ય મુલત્વી રાખી એકાદશ સ્કંધનું પ્રકાશન હાથમાં લીધું. શ્રીમંતો મદદ કરવા ઘણાય આગળ આવતા હતા પણ દરેકની કંઇક ને કંઇક શરત હતી. કોઇને પોતાનું નામ છપાવવું હતું, કોઇકને પોતાનો ફોટો મુકાવવો હતો, કોઇકને પોતાને અર્પણ થાય એવી ઇચ્છા હતી. સ્વામીજીએ સોને સવિનય ના પાડી દીધી અને મહેનત કરીને પોતે એકલે હાથે એ ગ્રંથ પ્રસિદ્ધ કર્યો. જોતજોતામાં તો એની નકલો ચપોચપ ઊપડી ગઇ. સ્વામી અખંડાનંદને હવે એક ધૂન લાગી. તેમણે સારાં અને જીવનોપયોગી પુસ્તકો લોકોને સસ્તી કિંમતે આપવાનો એમણે નિર્ણય કર્યો અને તેના માટે સસ્તું સાહિત્યવર્ધકની તેઓએ સ્થાપના કરી.

ભિક્ષુ અખંડાનંદે ગુજરાતના સંસ્કારનું ઘડતર કર્યુ છે. ગીતા સહિત ધર્મ સંસ્કારના પુસ્તકોની ૫૪૦૦૦ જેટલી નકલો માત્ર સાડાત્રણ વર્ષમાં જ વેચીને વિક્રમ સજર્યો હતો તથા એમ. જે. પુસ્તકાલયને તેમણે વિવિધ ભાષાના દસ હજાર પુસ્તકો ભેટમાં આપીને ઉદાત ભાવનાનું દ્દષ્ટાંત પણ પૂરું પાડયું છે. અખંડાનંદ આર્યુવેદિક કોલેજની સ્થાપના પણ કરી. આજે તેમણે સ્થાપેલું સર્વ વિષયોને આવરી લેતું લોકભોગ્ય અખંડાનંદ સામયિક છેલ્લા પચાસ વર્ષથી અવિરતપણે પ્રગટ થાય છે. સસ્તું સાહિત્યની વિસ્તૃત લોકઉપયોગી પ્રવૃત્તિ એક વ્યક્તિના અભિયાન દ્વારા સધાયેલ મોટી ને ગરવી પ્રવૃતિનો પુરાવો છે. જ્ઞાનની પરબ માંડનાર ભિક્ષુ અખંડાનંદનું અવસાન ચોથી જાન્યુંઆરી ૧૯૪૨ના રોજ થયું હતું.  આજે પણ અમદાવાદના ભદ્ર વિસ્તારમાં સ્વામી અખંડ આનંદ માર્ગ ઉપર અખંડ આનંદ નામનો હોલ છે ત્યાં સસ્તું સાહિત્ય વર્ધકની ઓફિસ આવેલી છે..


જો આપણે પાણી જોઈતું હશે તો પાણીને બચાવવું પણ પડશે..

save water

save water

ગુજરાત રાજ્યની ૭૫ ટકા જેટલી વસ્તી પીવાનાં પાણી માટે નર્મદા પર આધારિત છે. પરંતુ નર્મદામાં પાણી ઘટે ત્યારે આપણને તકલીફ પડે છે. માટે હવે ખરી જવાબદારી આપણા માથે છે. ટીપે ટીપે સરોવર ભરાય એમ રાજ્યના દરેક નાગરિકે ટીપે ટીપે પાણી બચાવવું પડશે. આપણે પાણીદાર રહેવું હશે તો ઘરમાં જ પાણી બચાવવા માટે નાનાં નાનાં પગલાં લેવાં પડશે.

પાણીને પાણી સમજી ન વેડફો : દુનિયા ગમે એટલો વિકાસ કરી લે, કેટલીય ટેક્નૉલોજી આવી જાય, ગમે એટલા પ્રયોગ કરીએ, પણ આપણે પાણી નહીં બનાવી શકીએ. આપણી પાસે પાણી બચાવવું જ એક વિકલ્પ છે. આ સત્ય સ્વીકારવું જ પડશે. એટલે હવે આપણે જ પહેલ કરવી પડશે. કેમ કે સવારે ઊઠવાથી માંડીને રાતે સુવા સુધી પાણી આપણી માટે પળે પળની જરૂરિયાત છે. આપણે નાનાં નાનાં પગલાં દ્વારા પાણી બચાવી શકીએ છીએ. અઠવાડિયાની શરૂઆતથી જ આપણે પાણી બચાવવાના સંકલ્પ સાથે કરીએ તો..?? આપણા પરિવાર, મિત્રો અને આપણને મળતા લોકોને પણ પાણીનું મહત્ત્વ સમજાવીએ..

બ્રશ- શેવિંગ કરતી વખતે નળ બંધ રાખો : બ્રશ કરતી વખતે વોશ બેસિનનો નળ ખુલ્લો રહેવાથી એક વારમાં ૪-૫ લિટર પાણી વહી જાય છે. એટલે કે મહિનાનું ૧૫૦ લિટર. આ રીતે ૪ વ્યક્તિના પરિવારમાં ૬૦૦ થી ૭૦૦ લિટર પાણી વેડફાય છે. એવી જ રીતે શેવિંગ કરતી વખતે નળ ખુલ્લો રહેવાથી ૬-૭ લિટર પાણી વહી જાય છે. એટલે કે મહિનામાં ૨૦૦ લિટર..!! આને બદલે ટમ્બલરમાં પાણી લઈ બ્રશ કે શેવ કરીએ તો મહિનામાં ૯૦૦ લિટર પાણી બચાવી શકીશું.

ડોલમાં પાણી ભરીને કાર ધોશો : પાઇપ દ્વારા પાણી છાંટીને કાર ધોવાથી એક જ વખતમાં ૧૫૦ લિટર જેટલું પાણી વહી જાય છે જ્યારે ડોલમાં પાણી લઈ કારને ધોવામાં આવે તો ૨૦ લિટરમાં જ કામ પતી જાય. જેથી સીધું ૧૩૦ લિટર પાણી બચી જશે. અાપણે કારને નવડાવીઅે નવડાવીએ છીએ જયારે બીજી તરફ અેક બેડું ભરવા લાઈન લાગે છે.

ફૂવારાના બદલે ડોલમાં નાહવું : ન્હાવામાં પાણીનો ધોધ હોય વહે છે જયારે આપણી નદીઅો સૂકી ભઠ્ઠ રહે છે. ન્હાતી વખતે ફૂવારાનો ઉપયોગ ટાળો એને બદલે એક ડોલમાં પાણી લઈ સ્નાન કરો. આપણી આ પહેલથી ૮૦ ટકા પાણી બચશે. કેન્દ્રના એક રિસર્ચ મુજબ આખા દેશની ૨૦ ટકા વસ્તી પણ આવું કરે તો રોજ ૬૨૫ કરોડ લિટર પાણીની બચત થશે. આ પહેલ આપણે ગુજરાતથી કેમ ન શરૂ કરીએ..??

ઘરમાં નાના લીકેજ બંધ કરો : ઘરના વોશ બેસિન, બાથરૂમના નળ, વોશિંગ મશીનની પાઇપ કે અન્ય પાઇપમાંથી જરા પણ લીકેજ હશે તો સરવાળે ઘણા પાણીનો બગાડ થશે. આપણે નળ ખુલ્લો રાખી દઈએ છીએ અને બીજી તરફ અને આપણા લોકો પાણીના ટીપાં માટે તરસે છે.

મહેમાનને અડધો ગ્લાસ પાણી આપો : અાપણે જેટલું પાણી ઢોળી દઈઅે છીએ અેટલાં જ પાણી માટે ખેડૂત વલખાં મારે છે. મહેમાનને આખો ગ્લાસ ભરેલું પાણી આપવાને બદલે અડધો ગ્લાસ આપો જેથી વધેલું પાણી ઢોળવું ન પડે. અંદાજે ૧ લિટર પાણી હોય તો ૪ ગ્લાસ ભરાય. આખો ગ્લાસ આપો તો ૪ મહેમાન પીએ, અડધો ગ્લાસ પીએ તો વધેલું ઢોળવું પડે અને અડધો લિટર પાણી બગડે.

ટબ કે ડોલમાં પાણી લઈ વાસણ ધુઓ : વાસણ ધોવામાં પાણી વેડફાય અને બીજા લોકોને વાસણ ભરાય અેટલુંય પાણી નથી મળતું ઘણા લોકોને પીવા માટે જેટલું પાણી વિરડાઓ ગાળીને કાઢવું પડે છે. એટલું પાણી તો આપણે વાસણ ધોતી વખતે વેડફીએ છીએ. એટલે જ વાસણ ધોઈએ ત્યારે સીધા ચાલુ નળ નીચે વાસણ ધોવાને બદલે ટબ કે ડોલમાં પાણી લઈ ધોવાનો નિયમ બનાવી દેજો. આવું કરવાથી ૪ વ્યક્તિના પરિવારમાં રોજ ૨૦ થી ૨૪ લિટર પાણી બચાવી શકીશું.

વોટર પ્યુરિફાયરના પાણીનો આ રીતે ઉપયોગ કરો : વોટર પ્યુરિફાયરનું નકામું પાણી આપણે અામ જ વહેવા દઈઅે છીઅે અને બીજે મજબૂરીથી દૂષિત પાણી પીવું પડે છે. આર.ઓ માંથી ૧ લિટર પીવાનું પાણી મળે ત્યારે ૩ લિટર પાણી વેસ્ટ જાય છે. પ્રતિ દિવસ ૧ વ્યક્તિ પીવાને માટે ૩ લિટર, રસોઈ માટે ૪ લિટર પાણી જોઈએ. જેથી ૪ વ્યક્તિના પરિવારમાં ૨૧ લિટર શુદ્ધ પાણી માટે ૨૧ લિટર પાણી વેડફાય. એ પાણીનો કપડાં-વાસણ ધોવા, પોતું કરવા ઉપયોગ કરી શકાય.. આ માટે આપણે જાતે જ પહેલ કરવી પડશે કેમ કે આપણે પાણી બનાવી નથી શકતા, ફક્ત બચાવી શકીએ છીએ..


આપણું ઇન્ડિયન એરફોર્સ મુસીબતોના સમયે નાગરિકોના જીવ બચાવવાનું કાર્ય હમેશા જારી રાખે છે

Indian Air Force

Indian Air Force

જમીન પરની બચાવ ટીમ માટે પહોંચવું અશક્ય હોય તેવા સ્થળોએ ઇન્ડિયન એરફોર્સ નાગરિકોના જીવ બચાવવાનું કાર્ય હમેશા જારી રાખતું હોય છે. હવાઈ બચાવ માટેની રાજ્ય સત્તાવાળાઓની વિનંતી ઉપર ભારતીય હવાઈ દળ હમેશા પોતાની કામગીરી આરંભી ચાલુ કરી દે છે. ઇન્ડિયન એરફોર્સના જામનગર સ્થિત હેલિકોપ્ટર એકમનું 01 MI-17V5 એટલે કે સ્ટેલિયન્સ તરીકે જાણીતું હેલિકોપ્ટર આ કામગીરી માટે જાણીતું છે. વિંગ કમાન્ડરની આગેવાની હેઠળ આ હેલિકોપ્ટર સહીત આપણા જાંબાઝ જવાનો પૂરનો પ્રવાહ ખતરનાક હોય કે કોઈપણ અશક્ય પરિસ્થીતી વચ્ચે પણ પોતાના જીવના જોખમે લોકોને બચાવવાની કામગીરી હંમેશા કરતા રહેતા હોય છે. એરફોર્સના એરક્રાફ્ટ અને ક્રૂના સદસ્યો બચાવ અને રાહત માટેની કોઈપણ વિનંતીને પહોંચી વળવા માટે તેઓ હંમેશા સજ્જ હોય છે. તો ચાલો આપણા જવાનોની કામગીરીને આપણે દિલથી સલામ કરીને બિરદાવીએ અને જરૂર પડ્યે આપણે પણ આવા કોઈપણ દેશસેવાના કામમાં સહભાગી બનવા પણ પ્રયત્ન કરીએ..