ATUL N. CHOTAI

a writer – since 2014


Shri Mansukhbhai Barai – Okha

Masukhbhai Barai

Masukhbhai Barai

Shri Mansukhbhai Barai, a native of Okha, has been living in Mithapur since 35 years and doing social activities since last thirty five years. His personality is always socially and politically ahead. He has accepted the motto. A service to man is a service to God. As a Sarpanch of Okha Gram Panchayat during 1995 to 2000 he did many things to develop the village. He made roads of cement, establihsed an English Medium School and made all the in formations about Gram Panchayat available on Internet. He is President of All India Barai Family, , Ex-President of Chamber of Commerce – Okha , Dwarka Taluka BJP and Okha Gram Panchayat and Vice President – Narendra Modi Vichar Manch

He is having many responsibllities like President of Okha Lohana Mahajan (Gau-Shala), Committee Member of Shri Lohana Maha Parishad , Akhil Gujarati Lohana Samaj, Member of Working Journalist association, Indian Red Cross Society, Managing Trustee of Jeevan Deep Charitable Trust – Dwarka, and Pujya Shri Jalaram Bapa Vrudh Ashram. In spite of all these social activities, he is very progressive in his business, too. He is involved in the business of Automobiles, Truck and Transport. We must learn lessons from his fitness, activities and social services. His social services are spread from Dwarka, Okha, Suraj Karaadi and Mithapur to Talukas, District and till Rajkot. His Contact at Okha is as below.

Contact Information

G. N. Barai & Co.
Main Bazaar,  Okha – 361 350
Dist  – Devbhumi Dwarka
Mobile :  98242 18241

email : bmbarai@hotmail.com
 Website: www.barai.org

Advertisements


ઈન્દોરનાં પ્રથમ મહિલા ડૉકટર ભક્તિ યાદવ હાલ ૯૧ વરસની વયે ગરીબ સ્ત્રી દર્દીઓની સેવા કરવાનો નિયમ ચૂકતા નથી

Doctor Bhakti Yadav - Indore

Doctor Bhakti Yadav – Indore

-ઈશાની ભટ્ટ

 

લાકડીના ટેકે અથવા કોઈ વ્યક્તિના સહારા સિવાય ભક્તિ યાદવ આજે ચાલી નથી શકતાં. કરચલીઓવાળા ચહેરા પર આછું હાસ્ય સદાય રમતું રહે છે. તેમની આંખોમાં સદા કરુણા દેખાય છે તો તેમની વાણીમાંથી મમતા છલકાતી રહે છે. તેમના ઘરમાં જ આવેલા દવાખાનામાં દૂર દૂરથી સ્ત્રીઓ તેમની સલાહ લેવા આવે છે, કારણ કે ૯૧ વરસની ઉંમરે તેઓ હવે ખાસ કશું કામ કરી શકે એમ નથી, પરંતુ તેમનો બહોળો અનુભવ લોકોને ઉપયોગી જરૂર થઈ શકે છે એવી લોકોને શ્રદ્ધા છે. આજે તબીબ વ્યવસાય કમાણીનું સાધન બની ગયો હોવાનું કહેવાતું હોય ત્યાં વગર ફી લીધે વરસોથી ઈન્દોરનાં ભક્તિ યાદવ ગરીબ સ્ત્રી દર્દીઓની સેવા કરવાનો નિયમ ચૂકતા નથી. હાલ ૯૧ વરસની વયે ભક્તિ યાદવની પોતાની તબિયત પણ નાજૂક જ રહે છે. દૂબળા, પાતળાં ભક્તિ યાદવનું પોતાનું વજન પણ ફક્ત ૨૮ કિલો જ છે. તેમનાથી વધુ શ્રમ થઈ શકતો નથી તે છતાં શક્ય તેટલી સ્ત્રી દર્દીઓને તેઓ તપાસીને સલાહ આપે છે. તેમની સલાહ મોટાભાગના દર્દીઓને ઉપયોગી થાય છે. તેમનામાં લોકોને શ્રદ્ધા હોવાથી મધ્ય પ્રદેશ અને ઉત્તર પ્રદેશનાં ગામડાંમાંથી છેક ઈન્દોર તેમની પાસે તપાસ કરાવવા આવે છે.

ઈન્દોર શહેરના તે પહેલાં ગાયનેકોલોજિસ્ટ જ નહીં પણ પ્રથમ મહિલા ડૉકટર છે. તેમનો જન્મ ઉજૈન નજીક આવેલા ગામ મહિદપુરમાં ૧૯૨૬ની સાલમાં પ્રતિષ્ઠિત કુટુંબમાં થયો. તેમનું કુટુંબ આધુનિક વિચારધારા ધરાવતું હોવાથી દીકરીને એ જમાનામાં ભણવા મૂકી હતી. અહિલ્યા આશ્રમ સ્કૂલ ઈન્દોરમાં તેમનું પ્રાથમિક અને માધ્યમિક શાળાનું શિક્ષણ થયા બાદ તેમણે વિજ્ઞાનશાખામાં સ્નાતક કરવાનું વિચારી હોલકર કૉલેજમાં પ્રવેશ મેળવ્યો હતો. તે દરમિયાન તેમણે એમબીબીએસ માટે ઈન્દોરમાં નવી જ ખૂલેલી મેડિકલ કૉલેજ મહાત્મા ગાંધી મેમોરિયલ મેડિકલ કૉલેજમાં પણ પ્રવેશ મેળવવા અરજી કરી હતી. આ ૧૯૪૮ના સમયની વાત છે. તેમાં એમને પ્રવેશ મળ્યો ત્યારે ક્લાસમાં ૪૦ છોકરાઓમાં તેઓ એકમાત્ર છોકરી હતાં. આખીય કૉલેજમાં અને શહેરમાં લોકો તેમની તરફ નવાઈથી જોઈ રહેતા. કેટલાક કહેતાંય ખરા કે છોકરીઓ ડૉકટર થઈને શું કરશે..? તેમણે તો લગ્ન કરીને ચૂલો જ ફૂંકવાનો છે. પણ તેમણે ક્યારેય લોકોનું સાંભળીને હિંમત ન હારી. ૧૯૫૨ની સાલમાં તેઓ ડૉકટર બન્યા તેમની સાથે જ ક્લાસમાં ભણીને ડૉકટર બનેલા ચન્દ્રસિંઘ યાદવ સાથે પ્રેમલગ્ન કરીને ઈન્દોરમાં જ સ્થાયી થયા. તેમના પતિની ઈચ્છા હતી કે તબીબી બન્યા છીએ તો લોકોની સેવા કરવી. એટલે તેમણે કોઈ મોટી હોસ્પિટલ કે સરકારી હોસ્પિટલ સાથે નહીં જોડાવાનું નક્કી કર્યું. ખૂબ જ મામૂલી ફી લઈને ગરીબોની સેવા કરવાનું શરૂ કર્યું. ડૉકટર ભક્તિએ પણ પતિના પગલે ચાલીને કપડાં મિલ વર્કરની હોસ્પિટલમાં ગરીબ સ્ત્રીઓને સેવા આપવાનું શરૂ કર્યું. મિલ બંધ થતાં હોસ્પિટલ પણ બંધ થઈ ગઈ એટલે તેમણે પોતાના ઘરે જ વાત્સલ્ય હોસ્પિટલ શરૂ કરી. તેમના ક્લિનિકમાં સારા ઘરના લોકો પાસેથી મામૂલી ફી લેવાતી તો ગરીબ લોકોને તદ્દન મફતમાં સારવાર આપવામાં આવતી હતી. તે સિલસિલો આજે ૬૮ વરસ બાદ પણ ચાલુ જ રહ્યો છે. ભક્તિ યાદવના પતિનું ત્રણ વરસ પહેલાં નિધન થયું અને તેમની ઉંમર વધતી હોવા છતાં દર્દીઓને જોવાનું બંધ નથી કર્યું. તેઓ દર્દીઓ સાથે પોતાના ઘરની વ્યક્તિ હોય એ રીતે જ વર્તે છે. તેમનું કહેવું છે કે મરતાં દમ સુધી તેઓ લોકોની સેવા કરશે. ગરીબ સ્ત્રીઓને જ્યારે ગર્ભ રહે છે ત્યારે નબળી પ્રકૃતિ અને પોષક આહારના અભાવે અનેક સમસ્યાઓ ઊભી થતી હોય છે. વળી પ્રસૂતિ દરમિયાન સ્ત્રીઓને સદભાવથી સમજનાર ડૉકટરની જરૂર હોય છે. તેમની પાસે સારા ડૉકટર પાસે જવાના પૂરતાં પૈસા ન હોવાને કારણે જ તેઓ ઘણી આશા લઈને ડૉકટર ભક્તિ યાદવ પાસે આવે છે તે વાત ડૉકટર ભક્તિ જાણે છે એટલે જ હજી પણ તેઓ કેટલાક દર્દીઓને રોજ તપાસીને સલાહ આપે છે. આપણાં સમાજમાં ડૉકટર ભક્તિ યાદવ જેવા અનેક તબીબોની જરૂર છે… (મુંબઈ સમાચાર માંથી સાભાર)


લડવું જ હોય તો આપણી જાત સાથે લડો.. નહીં કે દુનિયા સાથે..!!

– સૌરભ શાહ

Saurabh Shah - Writer

Saurabh Shah – Writer

અન્યાયની સામે લડવાનું નહીં..? ગાંધીજી જો સાઉથ આફ્રિકામાં અન્યાયની સામે લડ્યા ન હોત તો..? એમને ટ્રેનમાંથી ખેંચીને પ્લૅટફૉર્મ પર ફેંકી દેવામાં આવ્યા ત્યારે એમણે આ અન્યાયનો સામનો નથી કરવો એવું વિચાર્યું હોત તો..? એમણે અન્યાયનો સામનો કરવાનું નક્કી કર્યું ત્યારે તો આપણને, આખી દુનિયાને મહાત્મા ગાંધી મળ્યા  બિલકુલ સાચી વાત તમારી જિંદગીનો હેતુ ગાંધીજી જેવી વ્યક્તિ બનવાનો હોય તો આગળ વધો અને લડો અન્યાયો સામે પણ પછી યાદ રાખજો કે તમારે એમના જેવી જિંદગી જીવવી પડવાની છે. ગાંધીજી આદર્શ પિતા બનવા ગયા હોત, આદર્શ પતિ બનવા ગયા હોત, તો ક્યારેય રાષ્ટ્રપિતા બની શક્યા ન હોત.. અન્યાયો સામે લડવાની તાકાત કેળવવા માટે ગાંધીજીએ પોતાના કુટુંબનો, સર્વસ્વનો ભોગ આપ્યો, પોતાની જાતનો પણ. એમણે પોતાની કે પોતાના કુટુંબની કમ્ફર્ટ્સનો ક્યારેય વિચાર કર્યો નહોતો. અહીં આપણે, આપણી પોતાની અને કુટુંબની કમ્ફર્ટ્સ જ નહીં, લકઝરીઝ માટે પણ શમણાં જોતાં હોઈએ છીએ. આપણે આપણા ભવિષ્યને સલામતીભર્યું બનાવવા કમાઈએ છીએ જેથી પોતાનું ઘર ખરીદી શકીએ, કાર ખરીદી શકીએ, જીવનવીમા અને મૅડિક્લેમનાં પ્રીમિયમો ભરી શકીએ. આપણને આપણી આજને જ નહીં આપણા બાકીના આયુષ્યને ફુલ્લી સિક્યૉર્ડ કરવામાં રસ છે. ગાંધીજી મહાન બન્યા, કારણ કે એમણે ક્યારેય પોતાના ભવિષ્યની ભૌતિક સુખાકારીનો વિચાર કર્યો નહીં ખરા અર્થમાં એ ત્યાગી હતા, સંન્યાસી હતા, સંત હતા એટલે જ મહાત્મા કહેવાયા. એમના પગલે ચાલવું હોય તો તમને કોઈ રોકતું નથી. તમારા જીવનના છેલ્લા શ્ર્વાસ સુધી ગાંધીજીની જેમ અન્યાયો સામે લડતા રહો, પણ શું તમને ખાતરી છે કે તમે એક દિવસ પણ જેલમાં રહી શકશો..? ગાંધીજી વર્ષો સુધી જેલમાં રહ્યા, વારંવાર જેલમાં ગયા શું તમને ખાતરી છે કે તમે અઠવાડિયામાં એક વાર પણ ચોવીસ કલાક માટે બોલ્યા વિના રહી શકો એમ છો..? ગાંધીજી આજીવન દર સોમવારે મૌન પાળતા શું તમને ખાતરી છે કે તમે દસ દિવસ સળંગ નકોરડા ઉપવાસ કરી શકો છો..? ધર્મલાભ માટે કે પુણ્ય કમાવવા માટે નહીં, અન્યાયનો સામનો કરવા માટે ગાંધીજી વારંવાર ઉપવાસ કરતા રહ્યા અને જ્યારે ઉપવાસ નહોતા કરતા ત્યારે મિતાહારી રહેતા તમે પાંઉભાજી – પિત્ઝા – શ્રીખંડ – ભજિયાં – બટાટાવડાં વિના કેટલા દિવસ, કેટલાં અઠવાડિયાં, કેટલા મહિના જીવી શકશો..? શું તમને ખાતરી છે કે તમે આજીવન તમારા ધંધામાં, તમારી નોકરી દરમિયાન, તમારા કૌટુુંબિક જીવનમાં, તમારા અંગત જીવનમાં ૧૦૦% સત્ય બોલી શકશો..? સેક્સમુક્ત અને ચા – કૉફી સિગારેટ, દારૂ જેવાં વ્યસનોથી મુક્ત એવું જીવન જીવી શકશો..? વિચાર કરી જોજો.. પછી ગાંધીજીની જેમ અન્યાયો સામે લડજો. તમને થતા અન્યાયોની સામે જ નહીં, તમારી આસપાસના લોકોને થતા અન્યાયો સામે, સમાજને થતા અન્યાયો સામે લડજો એવું થશે ત્યારે સૌથી પહેલાં હું તમારી પાસે આવીને તમારાં ચરણસ્પર્શ કરીશ, તમારા હસ્તાક્ષર લઈશ અને તમારી સાથે સેલ્ફી પણ પાડીશ.

વિરોધ કરવો, અન્યાયની સામે લડવા ઊતરી પડવું એ કંઈ બધાનું કામ નથી ગાંધીજીએ પણ બધા જ અન્યાયોની સામે લડવાનું પૂંછડું પકડી નહોતું રાખ્યું  હી વૉઝ સિલેક્ટિવ અને એટલા માટે જ એમના વિરોધનું વજન પડતું જ્યાં ને ત્યાં એ વિરોધનો ઝંડો ઊંચકીને પહોંચી જતા હોત તો કેજરીવાલની જેમ એમને પણ કોઈ ગણકારતું ન હોત. જેમનું કામ છે વિરોધ કરવાનું, અન્યાયો સામે લડવાનું એમના જીવનનો એ હેતુ છે અથવા તો કહો કે એમના જીવનના એક વિશાળ હેતુનો એ અનિવાર્ય હિસ્સો છે. હું પ્રાણી સુરક્ષા માટે કામ કરતી સંસ્થા ચલાવતો હોઉં તો રસ્તે રખડતાં કૂતરાંથી માંડીને જંગલના વાઘ સુધીનાં પ્રાણીઓને થતા અન્યાય સામે લડીશ કારણ કે મારી જિંદગીનું એ ફોકસ છે. પણ મારા ફોકસમાં નહીં હોય એવા બીજા અનેક નાના – મોટા અન્યાયો હું બરદાસ્ત કરી લઈશ કારણ કે જો હું બધે જ લડવા જઈશ તો વહેંચાઈ જઈશ, ખર્ચાઈ જઈશ, મારી પાસે મારી સંસ્થા ચલાવવા માટેના ટાઈમ – ઍનર્જી – મની ખૂટી જશે. મારા પત્રકારત્વના જીવનમાં મેં મારા લાર્જર ફોકસનો એક હિસ્સો હોય એવા વિરોધો કર્યા જ છે, અન્યાયો સામે લડ્યો જ છું અને એના પરિણામ સ્વરૂપે જે સહન કરવાનું આવે તે કોઈ ફરિયાદ વિના સહન પણ કર્યું જ છે.

વાત હું મારી નહીં, આપણી કરું છું. સામાન્ય પ્રજાની કરું છું. જેમની જિંદગીનો હેતુ સારી રીતે જીવવાનો છે અને સારી રીતે જીવવા માટે સારું કમાવવાનો છે. કુટુંબને સાચવવાનો છે, કુટુંબને સુખી કરવાનો છે, એમની વાત કરું છું. એમણે વિરોધો અને ફરિયાદો કરવામાં સમયશક્તિ વેડફવાને બદલે પોતાના કામ પર ધ્યાન આપવું જોઈએ. કોઈ સામેથી નડવા આવતું દેખાય તો રસ્તો બદલીને પણ એની સાથેનું ક્ધફ્રન્ટેશન ટાળવું જોઈએ અને આમ છતાં જો એ તમારું બગાડીને જ રહે તો નુકસાન સહન કરીને પણ તમારી જિંદગીના લક્ષ્ય ભણી આગળ વધતાં રહેવું જોઈએ. પત્રકારત્વમાં મારું નુકસાન કરનારા કેટલાક હિતશત્રુઓ ને પાઠ ભણાવવા હું બહુ આતુર હતો. વર્ષો પહેલાંની વાત છે. મારા લૉયરમિત્રે કહ્યું કે તું સાચો છે અને પેલા લોકો સો ટકા જુઠ્ઠા છે, લબાડ છે. કૉર્ટ પણ તને સાચો જ પુરવાર કરશે. પણ મારી એક સલાહ જીવનમાં લખી રાખ સામે ચાલીને કૉર્ટમાં કોઈ દિવસ જવું નહીં, દૂર રહેવું, ગમ ખાઈ જવી, લડવામાં જે કંઈ ખર્ચાઈ જશે તે સમયશક્તિ પાછાં મળવાનાં નથી આયુષ્યના અંતે જીવનનો એટલો ટુકડો ઓછો થઈ ગયેલો હશે એટલું જ નહીં તમે સાચા હો છતાં કોઈ તમને વિવાદમાં ઘસડી જવા માટે આતુર હોય તો પણ તમારું થોડુંક નુકસાન થવા દઈને સમાધાન કરી લેવું સારું કૉર્ટનાં પગથિયાં ઘસવા કરતાં આ વિકલ્પ ઘણો ઓછો નુકસાનકર્તા છે.  અન્યાયો સામે લડવાની મઝા તો મને પણ બહુ આવે પણ હવે હું સ્ક્રીન પર અમિતાભની જૂની કે સલમાનની નવી ફિલ્મો જોઈને મારો શોખ પૂરો કરી લઉં છું. (Courtesy : Mumbai Samachar)


જામનગરના આ સદ્દગૃસ્થ છેલ્લા ચાર દાયકાથી અબોલ પશુ પંખી માટે આ રીતે પાણી પૂરું પાડે છે

Rasikbhai Ramavat

Rasikbhai Ramavat

જામનગરમાં છેલ્લા ચાર દાયકાથી નગરના એક સદગૃહસ્થ પીવાના પાણીની કુડી અને કુંડાઓ દરરોજ ભરીને મુક સેવકની જેમ અબોલ પશુ-પંખીઓના કોઠાને ટાઢક પહોચાડવાની મુકસેવા કરીને અનેરો રાહ ચીંધે છે તેઓ પ્લાસ્ટીકના કેરબા પાણીથી ભરી દરરોજ રેકડીમાં લઇ જઇ કુંડી-કુંડા ભરી અબોલ જીવની મૂક સેવા કરી રહ્યા છે.

છેલ્લાં ચાર દાયકાથી આ મૂકસેવા કરતા રસિકલાલ રામાવતની સેવા અને પ્રવૃત્તિની શહેરના અનેક જીવદયાપ્રેમીઓ સરાહના કરી રહ્યા છે. જીવન માટે હવા પછીની બીજી અતિ આવશ્યક જરૂરીયાત પાણીની છે, શ્વાસ માટે હવાનો વ્યાપક છે પરંતુ પાણી તો મેળવવુ પડે તેમાંય માણસો તો પાણી માંગીને, ભરીને કે સંગ્રહ કરી રાખીને મેળવી છે છે પરંતુ અબોલ પશુ, પંખીઓને પાણીની જરૂરીયાત હોય અને તેમાંય ધોમ ધખતા તાપમાં પાણી માટે ટળવળતા હોય તો દરેક સ્થળે તેમના માટે સુવિધા કેવી રીતે ઉપલબ્ધ બને..??  હા, કયારેક કયારેક ઢોર માટે કુંડી, અવેડા, પક્ષીઓ માટે પાણીના કુંડા સહિત જાહેર સ્થળોએ વ્યવસ્થા હોય છે. પરંતુ તેમાં નિયમીત પાણી ભરાય છે કેમ..?? તે પ્રશ્ન છે

ત્યારે આ સદગૃહસ્થ જેઓ છેલ્લા પાંચ દાયકાથી દ્વારકાથી આવી જામનગર સ્થાયી થયા છે અને છેલ્લા ચાર દાયકાથી શહેરના તમામ અવેડા, કુંડીને પાણીથી ભરવાની દરરોજ અવિરત સેવા કરનાર રસીકલાલ રામાવત (બાવાજી) ખરા અર્થમાં મુકસેવક બની રહ્યા છે જામનગરમાં પટેલ કોલોની સહિતના વિસ્તારોમાં વધુમાં વધુ કુંડી, અવેડા, કુંડાઓ પાણીથી ભરવા તેઓ પોતાના નળ કે જાહેર નળમાંથી પાણીના નાના-મોટા કેરબા ભરી રેકડીમાં લઇ જઇને બધે જ પહોચીને તે પાણીથી ભરે છે આ માટે તેમણે કદી દાન પણ સ્વીકાર્યુ નથી શહેરના ગાંધીનગરના હાઉસીંગ બોર્ડમાં રહેતા આ સદગૃહસ્થના પરિવારમાં તેમના પુત્ર-પુત્રવધુ છે તેમના પુત્ર બ્રાસપાર્ટમાં મિસ્ત્રી તરીકે કામ કરે છે. રસીકલાલ પોતે તો આ સેવામાં રત રહે છે અને અબોલ પશુ-પંખીઓના કોઠે ટાઢક પહોચાડે છે જે સરાહનીય સેવા છે.

રસિકલાલ રામાવત જૈફ વયે પણ જરા પણ થાકયા વગર વહેલી સવારે ઘરેથી નીકળી પડે છે.  હાથ લારી ચલાવીને તેઓ જુદા જુદા વિસ્તારોમાં ફરે છે અને અબોલ જીવની તરસ છીપાવવા શહેરના તમામ અવેડાં, કૂંડીઓ અને કૂંડાઓ ભરી લે છે. આ સેવાપ્રવૃત્તિ માટે તેઓએ કયારેય કોઇ પાસેથી ફંડ ફાળાની અપેક્ષા રાખી નથી પરંતુ અનેક જીવદયા પ્રેમીઓ તેઓને સામેથી મદદ કરી રહયા છે. ચાર દાયકાથી ચાલતી આ સેવા પ્રવૃત્તિ શરીર સાથ આપે ત્યાં સુધી ચાલુ રાખવાની તેઓની ઇરછા છે.